Grafieken, indicatoren en hun grenzen

Wat een candle vastlegt

Een candlestick vat vier getallen samen voor een gekozen interval: de prijs aan het begin, de hoogste en laagste die zijn bereikt, en de prijs aan het eind. Het is een compressie van alles wat er in dat venster gebeurde tot vier waarden.

Het interval is een keuze, en het verandert het beeld aanzienlijk. Dezelfde week weergegeven in candles van één minuut en in dagcandles levert twee grafieken op die verschillende verhalen ondersteunen. Geen van beide is waarder; ze beantwoorden verschillende vragen. Wees achterdochtig bij elke grafiek waarbij interval en handelsplaats niet duidelijk vermeld staan, want beide zijn gekozen door degene die hem je toont.

Volume legt vast hoeveel er in de periode is verhandeld. Het voegt nuttige context over activiteit toe, en het onthult geen motief. Een grote volumebalk vertelt je dat veel eenheden van eigenaar wisselden, niet dat goed geïnformeerde deelnemers kochten.

Indicatoren zijn recepten toegepast op prijzen uit het verleden

Elke indicator is een formule over historische gegevens. Een voortschrijdend gemiddelde neemt het gemiddelde van recente prijzen, wat kortetermijnruis afvlakt en noodzakelijkerwijs achterloopt. Een momentumindicator zoals RSI vergelijkt de omvang van recente stijgingen met die van recente dalingen en drukt dat uit op een begrensde schaal. Geen van beide neemt informatie van buiten de prijsreeks mee.

Dat is de kernbeperking, en ze is structureel en geen kwestie van afstelling. Een indicator kan niets weten van een exploit, een notering, een toezichtsmaatregel of het voornemen van een grote houder. Hij kan de prijsgeschiedenis alleen in een andere vorm herhalen. Wanneer een indicator iets lijkt te voorzien, komt dat doordat de prijs al bewoog voordat het nieuws openbaar was — de indicator volgde de prijs, zoals altijd.

Steun en weerstand zijn interpretaties van gedrag uit het verleden, geen natuurkundige eigenschappen. Ze kunnen zichzelf tot op zekere hoogte waarmaken, doordat veel deelnemers dezelfde niveaus volgen, maar het zijn geen barrières en ze houden niet betrouwbaar stand.

Het terugkijkprobleem

Beweringen op basis van grafieken zijn achteraf ongewoon gemakkelijk overtuigend te maken. Zodra de uitkomst bekend is, is het triviaal om de indicator, het interval en het startpunt te kiezen die haar zouden hebben voorspeld, en de resulterende illustratie oogt overtuigend.

Een methode die iets betekent, benoemt haar regel, haar kosten, haar steekproef en haar faalgevallen vóór de test. Vraag bij elk grafiekargument: wat zou deze regel op alle andere momenten hebben gezegd, niet alleen op de momenten die worden getoond? Hoe vaak gaf ze een verkeerd signaal? Zijn kosten en slippage meegerekend? Een aanpak die die vragen niet kan beantwoorden, is een verhaal en geen bewijs.

Een redelijke rol voor grafieken

Dat alles maakt grafieken niet nutteloos. Ze zijn een goede manier om te zien in welke bandbreedte een activum heeft gehandeld, hoe heftig het bewoog, of de liquiditeit dunner is geworden en hoe het heden zich verhoudt tot het verleden. Zo gebruikt is een grafiek een beschrijving van omstandigheden, en beschrijven is werkelijk nuttig.

Wat een grafiek niet moet doen, is risicolimieten of onderzoek vervangen. De beslissingen van een beginner — hoeveel aanhouden, in welke bewaarvorm, met welk maximaal verlies — horen te volgen uit de analyse in de rest van deze cursus. Bepaalt een grafiek de omvang van je positie, dan wordt die omvang bepaald door de minst informatieve invoer die er is.

• Noteer interval en handelsplaats voordat je een grafiek leest.
• Vraag je af welke informatie een indicator onmogelijk kan bevatten.
• Eis dat de regel wordt benoemd voordat de uitkomst bekend is.
• Houd het bepalen van je positiegrootte gescheiden van het lezen van grafieken.