DeFi, rendement en smartcontractrisico

Wat DeFi verandert en wat niet

Applicaties gebouwd uit smart contracts laten mensen handelen, uitlenen, lenen en liquiditeit verschaffen zonder dat een instelling de activa aanhoudt. Saldi en regels zijn zichtbaar, posities zijn meestal zonder toestemming te openen, en er is geen goedkeuring van een rekening nodig.

Wat overblijft zijn vertrouwensgrenzen op andere plaatsen. De contractcode moet juist zijn. Het orakel dat prijzen levert moet nauwkeurig en tijdig zijn. Het bestuur mag niet tegen gebruikers ingaan. De website waarlangs je werkt mag niet gecompromitteerd zijn, en dat is een gewone website met een gewoon domein. Een tussenpersoon weghalen haalt het vertrouwen niet weg; het verplaatst het naar onderdelen die moeilijker te beoordelen zijn en die falen zonder waarschuwing of verhaal.

Waar rendementen vandaan komen

Elk rendement heeft een betaler, en die vaststellen ís de hele analyse. Rente op uitlenen komt van leners, dus die hangt af van aanhoudende vraag naar leningen. Handelskosten komen van handelaren die een pool gebruiken. Stakingbeloningen komen uit protocoluitgifte en netwerkkosten. Tokenprikkels komen uit een kas die zijn eigen token uitdeelt.

Die laatste categorie levert meestal de opzienbarende getallen, en ze is het minst duurzaam. Een hoog geadverteerd rendement dat in het eigen token van een protocol wordt betaald, is een uitkering van nieuw uitgegeven eenheden. Of het iets waard is, hangt ervan af of dat token waarde houdt terwijl iedereen die het ontvangt bedenkt wat ermee te doen. Het is in geen enkele gangbare zin rente.

Specifiek bij het verschaffen van liquiditeit worden de kosteninkomsten tenietgedaan door het effect van prijsverschillen tussen de activa in de pool. Een positie kan flinke vergoedingen verdienen en toch minder waard zijn dan simpelweg de twee activa aanhouden zou zijn geweest. Genoemde rendementen laten dit vaak weg.

Liquidatie en de grenzen van overdekking

Lenen tegen onderpand vereist dat je meer waarde inbrengt dan je leent. Dat beschermt het protocol, niet de lener. Daalt de waarde van het onderpand of groeit de opgebouwde schuld boven een drempel, dan wordt de positie automatisch geliquideerd — het onderpand wordt verkocht, doorgaans met een boete, zonder waarschuwing en zonder beoordelingsruimte.

Daarom kan een overgedekte lening toch verloren gaan. De drempel is een mechanische regel die voortdurend wordt getoetst aan een orakelprijs, en hij treedt het waarschijnlijkst in werking in volatiele periodes waarin ook de netwerkkosten hoog zijn en onderpand bijstorten het lastigst is. Wie leent, hoort de exacte liquidatieprijs te kennen en te weten hoe snel hij realistisch zou kunnen reageren, voordat hij de positie opent.

Breng de keten van afhankelijkheden in kaart

Eén positie hangt doorgaans af van een wallet, een netwerk, een of meer tokens, mogelijk een bridge, een orakel, de contracten van het protocol, zijn bestuurssleutels, de liquidatoren die het solvabel houden, en de interface waarmee je werkt. Een storing in elke laag kan de hele route raken.

Samenstelbaarheid maakt dit erger op een manier die gemakkelijk ontgaat. Protocollen bouwen op elkaar, dus een positie kan risico's erven van systemen die je niet hebt gekozen en misschien niet kent. Een stablecoin gebruikt als onderpand, in een leenmarkt, op een schaalnetwerk, benaderd via een gebridged token, is aan al die dingen tegelijk blootgesteld. Protocollen toevoegen vermenigvuldigt afhankelijkheden in plaats van ze te spreiden.

• Benoem wie het rendement betaalt en in welk activum.
• Bepaal de onderpandratio en de exacte liquidatieprijs.
• Zoek het orakel op en wie het kan wijzigen.
• Noteer beheerders- en opwaardeerbevoegdheden over de contracten.
• Bevestig de uitstapliquiditeit en wat haastig uitstappen aan kosten kost.